Jacky ~ 2 ~ Irina

Na het eten gaat Jacky haar moeder helpen in de keuken. Haar broers en zus heeft ze even gevraagd haar alleen te laten met Irina. Ze hebben elkaar al lang niet meer gezien en ze wilt graag even bijpraten.

‘Is alles een beetje op orde voor het grote feest?’ Jacky is naar Nederland gekomen voor het 40-jarig huwelijksfeest van haar ouders. Het wordt gegeven op de boerderij en zoals gewoonlijk vraagt het alle organisatie-kwaliteiten van haar moeder. Maar die knikt dapper haar hoofd.v

‘Ja hoor. Er is genoeg en jij bent er’. Irina geeft haar dochter een por in haar zij.

‘Natuurlijk ben ik er. Bij dit soort feesten ben ik er altijd. Ik mis nooit een verjaardag…’

‘Meisje meisje, kalm. Ik plaag je’. Onderzoekend kijkt Irina haar aan. ‘Je zou denken dat het modellenleven je harder zou maken’.

Om zich af te leiden probeert Jacky een schaal schoon te schrobben. ‘Dat zit niet in mijn aard. Ik heb de vertrouwde shows en opdrachten’. Ze glimlacht naar haar moeder. ‘Tot nu toe werkt het op deze manier’.

‘Zijn er geen nieuwe opdrachten gepland?’

‘Ik heb een opdracht aangenomen voor een zelfstandige fotograaf, meer projectfotografie, voor kunstwerken. Dat ga ik wel meer doen, maar meer voor fotografen die ik ken’.

‘Dat klinkt goed’

Jacky ruimt de vaatwasser verder in. Ze merkt de bedachtzame blikken van haar moeder. ‘Wat is er?’

‘Het is niet vaak, maar ik vraag me hetzelfde af als je vader’.

Dit maakt Jacky aan het lachen. ‘Het settelen? Dat had ik al door, dat is niet een vraag van papa. Die weet dat het vanzelf komt. Maar aan de ene kant bevalt het reizen me wel. Ik vind het goed van plek te veranderen’.

‘Meen je dat nou?’

Jacky knikt. ‘Ik ben daar nog niet aan toe’.

‘Om je te hechten’.

Zoals altijd is Jacky geraakt door de grijsblauwe ogen van haar moeder, die zo uitzonderlijk zijn met haar Indische achtergrond. ‘Mama…’

‘Het is goed, meisje. Als je het zo oplost. Met mooie plekken en modellenwerk, dan steun ik je. Niet met drugs en lugubere oorden’.

‘Nee mama’.

‘Geen drugs?’

‘Nee’.

‘Mannen?’

Jacky haalt haar schouders op. ‘Een beetje’.

‘Goed zo’.

Dit keer schiet Jacky in de lach met haar moeder.

Een lieve knuffel volgt. ‘Het liefst houd ik je langer hier, Jacky. Maar je moet je eigen pad volgen. Onze deur staat altijd open. Onthoud dat’.

Dit keer knikt Jacky alleen. Ze wilt niet meer terug naar dit huis, nog steeds wilt ze rondreizen. Als ze te lang op een plek is, dan krijgt haar verdriet meer ruimte in haar hoofd en dat is juist iets wat ze wilt voorkomen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s