Jacky ~ 4 ~ Twee weken

Als Jacky wakker wordt, ziet ze Beau naast haar liggen. ‘Je geeft niet op he’. Ze veegt in haar gezicht. Hoe vertrouwd de jongen ook is voor haar. Een vaste relatie ziet ze niet zitten. Zich hechten. Eigenlijk mist ze hem altijd en dat zal meer worden als ze hem nog meer toelaat.

                  ‘Ik wil je niet dwingen, Jack. Ik pakte het verkeerd aan’. Beau gaat weer zitten. ‘Gaat het weer? Moet ik water voor je halen?’

                  ‘Wat wil je dan van me?’

                  ‘Ik wil dat je mijn vriendin wordt. Al jaren ben ik mezelf voor de gek aan het houden. Heb ik vriendinnen gehad, maar ik vergeleek ze altijd met jou. Ik haal even water. Zelf kan ik het ook wel gebruiken. Ik ben zo terug’.

                  Zwijgend blijft Jacky op haar bed zitten, terwijl Beau van bed stapt en de kamer verlaat. Natuurlijk beseft ze de waarheid in zijn woorden. Alleen heeft ze het gevoel hem niets te kunnen bieden. Door alle onrust dat in haar woedt. Ze kan niet lang op een plek blijven. Altijd zal ze willen reizen en ze zal Beau nooit geheel kunnen toelaten zoals ze dat bij haar vriendinnen ziet. Alle losse flirts die ze de afgelopen jaren heeft gehad, voelen voor prettig genoeg. Prettig genoeg, dat zegt het eigenlijk al. Diep van binnen wilt ze meer. Verlangt ze ook naar een lieve vriend, een die voor haar klaar staat. Waar ze op kan rekenen. Dat is altijd Beau geweest. Ze houden elkaar altijd op de hoogte van elkaars veroveringen. Als hij serieuze verkering had, dan hield ze zich op de achtergrond en verloor ze zichzelf in diverse ongepaste affaires. Mocht ze met Beau werkelijk de serieuze stap willen nemen, dan wilt ze eerlijk tegen hem zijn. In haar wereld zal hij de diverse veroveringen tegen het lijf lopen. Dan wilt ze geen geheimen. Jacky weet veel van Beau, maar Beau niet van Jacky. Alhoewel, de zwaarste dingen, daar weet hij het meeste van. De uitzondering die zij is in het gezin van geadopteerde kinderen. Haar broers en zusje hebben inmiddels zowaar contact gevonden met hun biologische familie. Ouders, grootouders, broers en zusjes, zelfs tantes, ooms, neven en nichten. Bij Jacky is het leeg. Geen namen, geen achtergrond, helemaal niets. Nadat haar zusje Gia herenigd was, pakte Jacky haar werk als model nog serieuzer aan en kwam ze zo min mogelijk naar Nederland. Het contact voelt voor haar te pijnlijk. Net als nu. Ze wordt afgeleid door de deur en Beau komt weer binnen.

                  ‘Iedereen is al weg, op je ouders na natuurlijk’. Hij geeft haar een glas water.

                  Jacky pakt het aan en neemt een paar slokken. De waarheid. Je kan er zoveel mee doen. Voor jezelf houden, delen, gebruiken, misbruiken. Of er voor weglopen. Jacky koos voor het laatste. Al was de waarheid voor velen geen geheim, ook voor Beau niet. Haar verleden als vondelinge is bij iedereen bekend, alleen wordt nu duidelijk wat het werkelijk betekent. Het zijn en ermee leven, zijn twee verschillende dingen. Allebei voelen ze onmogelijk om te dragen. ‘Ik ben hier nog twee weken’, begint Jacky. ‘Heb jij de tijd?’

                  Op Beau’s gezicht verschijnt een hoopvolle lach. ‘Alle tijd, zelfs meer’.

                  Maar Jacky legt haar vinger op zijn lippen. ‘Twee weken, meer vraag ik niet’.

                  ‘Goed. Twee weken’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s