Layla ~ 5 ~ Verdwijning


Hij heeft het niet goed gedaan. Al als het einde van het bal nadert, beseft Frank dat steeds meer. Beth is niet lang weggeweest, maar het was voor Frank moeilijk om zich te ontdoen van Celia en Claudette. Beiden kent hij nog uit zijn studietijd en de dames zoeken hem vaak op als Beth verdwenen is. Verdwenen. Waarom Beth nu zo kort weg bleef, dat weet hij niet. Waarom ze weg was, dat weet hij ook niet. Alleen baalt hij van zichzelf. Van de Frank die hij heeft laten zien aan Layla Marquez op het Vlorensteijn-bal. 

            Deze avond drinkt hij wel een whisky. Alleen in zijn werkkamer. Beth ligt al bed. In de limousine hebben ze weinig met elkaar gesproken. Hij neemt het haar kwalijk dat ze weg was. Dat hij weer overgeleverd was aan dames als Celia en Claudette. Ze bedoelen het goed, maar het betekent ook dat ze meer weten over Beths constante verdwijning tijdens de feesten. Al jaren zit dat hem niet lekker. Om dat te verbergen doet hij alsof hij de vrije Frank Vlorensteijn is. Dat is hij niet. Het doet hem zeer dat Beth steeds verdwijnt en hij weet met wie. Ook deze avond was niet veel anders. Pas in de limousine zag hij het aan haar. Celia. Claudette. Layla. 

            Frank draait zijn gezicht naar zijn bureau. Zij had het ook door. Beths verdwijning. Waar was geweest? Wilde hij het weten? Het liefst ontloopt hij de acties van zijn vrouw. De dansen met dames als Celia en Claudette zijn aan de ene kant een goede afleiding, maar deze avond had hij het anders moeten aanpakken. Hij slaat zijn glas achterover en besluit naar bed te gaan. Tot zijn verbazing is Beth nog wakker. Haar armen gaan om zijn middel en ze kust in zijn zij.

            ‘Je bent vroeg boven’. Haar stem klinkt wel slaperig.

            Automatisch haalt hij zijn hand door haar blonde haren. Beth Vlorensteijn-de la Reve. De Brigitte Bardot look-a-like. Het was de reden dat Ella, Layla’s moeder, zo vol van haar was. Beth draait op haar rug en staart hem in het donker aan. ‘Je was weer met Celia en Claudette’.

            ‘Jij was weg’.  De norse klank in zijn stem kan hij niet tegenhouden.

            ‘Ja. Daar was ik al bang voor’. Beth komt een beetje overeind. ‘Het was niet wat je denkt, Frank’.

            ‘Je was niet met een man?’

            ‘Jawel, met de manager van de band. Maar er is niets gebeurd’. Beth gaat liggen en ze legt haar arm over haar hoofd. ‘Kom je liggen?’

            Fronsend kijkt Frank naar Beth. ‘Wat is er met je?’

            ‘Niets. We hebben het bal gehad, ik wil slapen’.

            ‘Beth…’

            ‘Die man kende Layla’.

            ‘Pardon?’

            ‘Hij herkende haar, van vroeger. Toen ze nog veel op stap was met Sergio Anatoli’.

            Een rilling gaat door Franks lichaam. 

            ‘Ze zong toen veel’. Beths stem klinkt zachter. ‘Vaak was de band daar waar hij toen voor werkte. Ik vroeg hoe lang geleden dat was. Hij had het over ongeveer zes jaar terug’.

            ‘En toen?’

            ‘Niets. Ik heb Vlorensteijn gebruikt om haar te beschermen’.

            Eindelijk gaat Frank liggen. ‘Goed zo. Dat is alles?’

            Er klinkt een diepe zucht van Beth. ‘Voorlopig wel’.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s