Layla ~ 6 ~ De manager


Natuurlijk herkende ze de manager. Haar geheugen heeft haar niet in de steek gelaten, helaas. Het is geen slechte man en daarom durft Layla hem ook zelf op te zoeken. Ze weet waar ze hem kan vinden. Ook hij zat toen vast in de vreemde wereld waar zij zich in bevond. Een plek die eerst zo hartelijk en veilig leek, maar ook hij werd meegetrokken in de andere duistere wereld waar het netwerk van Sergio Anatoli aan meedeed. Al een paar weken is Layla genoodzaakt weer die familie op te zoeken. Het is aardig dat ze zo betrokken wordt bij de familie Vlorensteijn, maar dat heeft juist als gevolg dat ze haar laatste pleeggezin moet inschakelen om haar verleden te beschermen.

            Gelukkig is de manager zelf ook bang voor zijn eigen verleden, maar hij heeft het stom genoeg wel tegen Beth Vlorensteijn gezegd. Nadat ze hem heeft gesproken, blijft Layla nog lang nadenken. Het heeft een andere reden dat hij Beth aansprak. Het had niets te maken met Layla’s verleden, maar juist Beth Vlorensteijn. Natuurlijk begrijpt ze dat meteen en ze klopt weer aan op zijn deur. Hij woont in een mooi appartement. Ruim. Modern. Weer wordt ze binnengelaten. Nog steeds ziet hij er goed uit. Iets ouder. Ze zijn tenslotte allemaal zes jaar ouder. Ook zij. 

            ‘Waarom vertelde je het tegen Beth Vlorensteijn?’ Ze durft dicht tegen hem aan te staan. Haar borsten duwen in zijn buik. Zijn ogen hebben weinig nodig om zijn verlangens wakker te schudden. Hoewel ze hoopte dat het niet nodig was, heeft ze toch haar goede jurk aangetrokken.

            ‘Ik ben trots je te kennen’. Zijn handen gaan langs haar arm en dan naar haar zij. ‘Jammer dat je niet ging zingen op het bal. Het had vast fantastisch geklonken. Ik heb Sergio regelmatig gezegd dat ik een ster van je kan maken’.

            ‘Daar heb ik geen interesse in’. Toch lacht ze erom, om hem af te leiden. ‘Ging het je om mij?’

            ‘Natuurlijk’.

            ‘Niet Beth Vlorensteijn zelf’. Ze ziet zijn opgelaten lach. ‘Het is Beth Vlorensteijn…’

            ‘Dat is geen straf, maar ik heb liever jou. Layla Marquez…of moet ik zeggen…’

            Ze legt haar vinger op zijn lippen. ‘Noem mij Layla’.

            ‘Layla…’

            Ze heeft geen keus en ergens wilt ze zijn aanraking. Hij ruikt lekker. Zijn lichaam voelt warm en zelfs zijn aanrakingen voelen zacht en liefdevol. Natuurlijk beseft ze dat het tijdelijk is. Altijd is de liefde die zij ontvangt tijdelijk. Ook deze middag laat ze zijn verlangende aanrakingen toe. Het gaat niet alleen om hem. Het gaat niet alleen om haar. Ze weet dat ze daardoor zijn wegen naar Beth Vlorensteijn kan tegenhouden. Met hem wel. Als ze hem bekijkt, kust ze hem hartstochtelijker. Nu kan het. Ze is twintig jaar. De wereld ligt voor haar open en ze kan alles. Nu ze niet meer vast zit aan Cedric. 

            ‘Eindelijk, Layla Marquez’.

            Bij het zien van zijn bewonderende ogen, weet ze dat haar missie geslaagd is. Hij ziet alleen maar haar. Geen Beth en dat is beter voor Frank Vlorensteijn. Tevreden laat ze zich in zijn warme armen vallen en ze voelt zijn veilige omhelzing om haar heen. Voor even is de kou verdwenen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s