Layla ~ 9 ~ Vechten


Toegeven. Het is een woord waar ze niet aan wilt denken. Ze is nog liever ziek, dan dat ze toegeeft aan al haar verdriet. Zelfs vandaag niet. Werken is onmogelijk. Deze keer heeft ze zichzelf ziek gemeld. Studeren is al helemaal geen doen. Wat er aan de hand is weet ze niet, maar er is iets mis. Met moeite weet ze haar glas water te pakken om haar paracetamol in te nemen. Fleur heeft ze de hele week niet gezien. Ze is iedere dag met Maurits, waar Layla blij om is. Ze was bang dat die gekke Annabel Maurits aan het verleiden was, maar dat is gelukkig niet zo. Annabel hield Maurits net zo in het oog als Layla deed. Allebei hadden ze door dat die jongen aan het afdwalen was, maar hij was wel trouw aan Fleur. Wat bijzonder is. Na drie jaar lijken die twee nog hechter dan ooit. Het zou Layla niet verbazen als Fleur en Maurits al snel gaan samenwonen. 

‘Lay!’

Nee he. Fleur is thuis en ze wilt liever deze toestand verbergen. Layla heeft geen zin in de waterval genaamd Fleur. Op sommige momenten leidt het af. Op andere momenten is het gewoonweg behoorlijk irritant.

‘Lay he we willen…’

Stilte. Fleur is stil en Layla heeft niet eens iets gezegd. Tot haar verbazing ziet Layla ook Annabel, Emmi en Maurits de kamer in rennen. Ze bewegen druk om haar heen en Fleur staat bij haar. Gebeld. Niet gebeld. Nee natuurlijk niet. Ze kan amper drinken.

‘Het geeft niet, Fleur. Blijf bij Layla’.

‘Ik bel Beth en Frank’. Annabel. Waar bemoeit zij zich mee?

‘Layla?’ Emmi. Ze begrijpt het meisje nog steeds niet. De ene keer is ze lief en zachtaardig. De andere keer komt haar adellijke elitaire kant naar boven. Layla weet nog steeds niet of ze Emmi kan vertrouwen. ‘Layla. Heb je pijn?’

Ik heb altijd pijn. Ik kan het aan. Meer dan jullie allemaal.

‘Layla?’ Die stem. Ze weet dat het Maurits is, maar de zware klank brengt haar terug. Ze gilt. Dit keer lukt het. Toen niet. De dag dat het nodig was.

‘Lay, kalm he. Het is Ritz. Hij doet niets’.

Ze weet niet waarom. Ze weet niet wat er is gebeurd. Of wilt ze het niet weten? Wilt ze de avond vergeten dat ze dacht dat ze alles aan kon? Dat ze dacht te zijn zoals Fleur, Annabel en Emmi. Leuke jonge meiden. Onbezorgd. Mooi. Jong. Tenslotte is ze zelf ook jong en ook mooi. Dat hoort ze regelmatig. Niet voor niets kreeg ze snel het gezelschap van die kerel. Het was gezellig. Heel gezellig. Dat wilde ze zelf. Net als met Lex. En Cedric. Hij was alleen niet als Lex en Cedric. Ook niet als de leraar. Maar dat kon hij niet weten. Hij kende haar niet eens. Zij wilde een keer. Hij wilde een keer. En haar lichaam strafte haar meteen. Gewoon omdat ze jong wilt zijn. Nooit wordt ze als Fleur. Ze is Layla. Haar leven is anders, maar dat accepteert ze niet. Ze blijft vechten. Haar ogen houdt ze op Fleur, Emmi en Annabel. Zo wilt ze zijn. Zo moet Layla Marquez worden. Fleur helpt haar. Dat weet ze. 

‘Ik ben hier, Lay’.

Dat weet ze. Fleur is er. Altijd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s