Layla ~ 10 ~ Het vertrek


Veel mensen denken altijd dat ze ziek is, maar dat is het niet. Op sommige dagen valt het haar gewoon zwaar. Geen ouders. Geen Julio. Geen familie. Vaak probeert ze zichzelf te overtuigen van de vrijheid die ze heeft, vergeleken bij haar vriendinnen. Natuurlijk zit ze niet vast aan familieverplichtingen, maar ze leven nog steeds in haar hart. Dagelijks staat ze stil bij de normen en waarden die haar ouders haar meegegeven hebben. Aan de ene kant is acht jaar kort, maar voor haar lang genoeg om de rest van haar leven stil te staan bij de lessen die haar ouders haar leerden. Dat waren haar veel. Haar opvoeding bestond voornamelijk uit trainen, studeren en werken. Het maakt je sterk, zei haar moeder altijd. Grappig genoeg gaf haar moeder Layla een opvoeding, waar ze zelf los van wilde komen. In ieder geval van de strikte regels. De normen en waarden vergat Layla’s moeder nooit, ook niet tijdens haar wilde jaren. 

            Layla’s moeder Ella groeide op in de Disco-tijd van Donna Summer en de BeeGees. Ze ging helemaal los op de nummers van Saturday Night Fever en wilde anderen ook de Disco-dansen leren. Alleen haar moves en haar kleding veroorzaakten grote misverstanden. Ella was er niet bang voor, ze wist wie ze was, alleen wisten anderen dat niet. Zelfs haar vader. 

            De verhalen komen weer naar boven nu Layla de dagboeken van haar vader leest die Anton haar heeft gegeven. Van haar vaders verleden weet ze eigenlijk heel weinig. Alleen over zijn familie in Mexico en dat hij haar moeder in Washington leerde kennen. Hij had daar een baan en zij was daar een student. Toen Ella afgestudeerd was, vertrokken ze naar Nederland. 

            Als ze de deur hoort, kijkt Layla op van de schriften. Ze is verbaasd als ze Fleur in haar kamer ziet verschijnen. Automatisch kijkt Layla naar de klok. Het is elf uur in de avond. Fleur zou tot in de nacht weg zijn vanwege een feest van de studentenvereniging. Layla wilt vragen waarom Fleur zo vroeg is, maar ze besluit zwijgen als Fleur plaats neemt op haar bed. 

            ‘Wanneer ga je naar Parijs?’ Vraagt Fleur. Ze houdt haar ogen op de televisie.

            ‘Morgen’. Layla knijpt haar ogen samen. ‘Wil je mee?’

            Fleur knikt zonder iets te zeggen. Ze kijkt naar de schriften op het bed. ‘Van je vader?’ Fleur gaat een beetje rechtop zitten en ze steunt op een ellenboog.

            ‘Ja’.

            ‘Was je daarom verdrietig?’

            ‘Ja’.

            Weer knikt Fleur, ze houdt haar ogen op een schrift. ‘Laten we in Parijs blijven, Lay’. Nu kijkt ze op. ‘Vlorensteijn zoekt het maar uit’.

            Layla raapt de schriften bij elkaar. ‘Als je me vertelt waarom. Ik kan je niet zonder een reden weghouden van Vlorensteijn’. 

            ‘Maurits’.

            Maurits. Het was altijd Ritz. Nu Maurits. Dit is niet goed, weet Layla. Ze pakt haar telefoon en belt naar Parijs. Fleur gaat mee. Ze vertrekken, met zijn twee. Zoals het plan was jaren geleden. Voor Maurits.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s