Layla ~ 14 ~ Ondraaglijk


Ze ontmoet Maurits in het appartement, op een avond dat Layla naar het werk is. Die ochtend zijn ze teruggekomen en Layla staat alweer in het restaurant. Fleur heeft geen idee hoe ze het doet en ze heeft Layla beloofd haar favoriete soep klaar te maken. Maar eerst moet ze met Maurits praten. Eigenlijk heeft ze geen zin in die jongen. Ze mist hem vreselijk, maar het beeld van hem en Annabel blijft in haar hoofd zitten en maakt haar misselijk. Eigenlijk kan ze Maurits niet eens om zich heen verdragen.

            ‘Wat heb je gezien?’ Maurits is bang, ontzettend bang. Hij had niet verwacht dat Fleur het zou zien of erachter zou komen. Maar hij had het die avond ook niet zien aankomen. Het was drank en Annabel. 

            ‘Genoeg, Maurits. Ik heb geen om in details te treden, maar je kan mij niet wijsmaken dat ze je dwong’, zegt Fleur sarcastisch. ‘Het maakt…we zijn jong en het zat er aan te komen. Wil je Annabel nu?’

            Maurits schudt zijn hoofd. ‘Zo is het niet, alleen is er een spanning’.

            ‘Die heeft Lay met mijn vader, die liggen ook niet meteen samen in bed’.

            Verbaasd kijkt Maurits naar Fleur. ‘Dat is niet te vergelijken, Fleur. Die twee zijn toch niet samen bij een vereniging?’

            ‘Ze zijn samen geweest! Toen ik er voor jou was! En ik Lay liet schieten voor jou! Ze had…toen…had ze…met hem, want ma…die was weer naar Ro! Ze heeft het niet gedaan, dat weet ik zeker, omdat ze ziek was door mij’. Fleur draait zich weg als ze ziet dat Maurits haar wilt aanraken. 

            ‘Door jou? Wat bedoel je?’ Maurits legt voorzichtig zijn hand op haar schouder.

            ‘Die hele toestand van Layla is mijn schuld. Als ik niet zo’n egoïstisch kreng was geweest vroeger, dan was ze nu de Layla die ze hoorde te zijn. Slim, succesvol, een danseres, met een lieve vriend’. Fleur draait zich om. ‘En jij? Waar ben je mee bezig? Wat is er tussen jou en dat vieze wijf?’

            ‘Niets…meer…’

            ‘Meer’, herhaalt Fleur. ‘Er waren meerdere keren?’ Ze ziet Maurits knikken. ‘Hoe vaak? Zocht je haar op?’

            ‘Nee en het is niet… meestal met stappen. Als we elkaar tegen kwamen’.

            ‘Tegen kwamen’. Fleur probeert sterk te zijn, maar ze kan het niet. Ze is geen Layla Marquez die dag in dag uit geconfronteerd kan worden met haar ergste pijn. Voor Maurits geeft ze over, midden in de woonkamer. Maurits schrikt niet. Hij sust haar tot het voorbij is. 

Ze huilt. Niet om Maurits, maar om Layla en zichzelf. Het kan niet waar zijn, dat haar vriendin met een ergere pijn leeft dan ze nu voelt. 

Maurits zorgt ervoor dat ze gaat zitten en hij ruimt de rommel op. Verdwaasd kijkt ze toe hoe Maurits Haghenaer de vloer schoonmaakt en haar braaksel opruimt. Ze wilt hem helpen, maar ze kan niet bewegen. Nu beseft ze hoe groot haar liefde voor Maurits is en hoe erg het is wat ze heeft laten gebeuren. Ze legt haar hoofd op de bank. Hij liet het gebeuren. Ze liet ze vrij en ze lieten het gebeuren. Layla niet. Die was trouw. Op een lichte kus na. Dat was lief. Ze verdienen het allebei. Haar vader. Haar beste vriendin. De mooiste mensen in haar wereld. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s