Layla ~ 15 ~ Verleiding

Afwezig loopt Fleur door een zalencentrum waar ze zojuist een ruimte heeft geïnspecteerd voor het volgende evenement van de vereniging. Nog steeds heeft ze zichzelf niet gemeld op het kantoor. Alleen Diederik heeft ze kort ingelicht, zonder teveel in detail te treden. Al had hij weinig informatie nodig. Goede kans dat de hele vereniging al door had dat Maurits en Annabel samen veel tijd doorbrachten. 

            Ze blijft in een hal staan om haar OV-pas te zoeken als ze iemand haar naam hoort roepen. De stem komt haar zowaar bekend voor en ze kijkt om. Rolf van Haeren Seijst komt op haar afgelopen, de vader van Cedric. ‘Hallo Rolf’. Beleefd groet ze hem met drie zoenen. ‘Wat brengt jou hier?’

            ‘Zaken’. Rolf lacht haar stralend toe. ‘En jij? Ik vermoed de vereniging?’

            ‘Meteen goed. Hoe is het met je?’ Fleur houdt nog wat afstand, want ze weet dat Rolf Layla behoorlijk op haar nek zat in haar relatie met Cedric.

            ‘Goed. Goed. Zijn gangetje. Ben je met de fiets?’

            ‘Nee. Het OV’. Fleur houdt haar kaart omhoog.

            Plotseling legt Rolf een hand op haar schouder. ‘Wil je een lift? Ik kan je eventueel thuis brengen’.

            Fleur voelt haar hart ineens tekeer gaan, maar ze knikt. Als ze met hem mee loopt, merkt ze dat ze nerveus wordt. In de auto merkt ze dat het niet nodig is. Ze praten over de standaard zaken. Catherine en de kinderen. Haar ouders. Maurits. Dan valt ze stil en Rolf merkt het meteen. Hij zoekt contact met haar.

            ‘Wat is er, Fleur?’

            Ze weet niet hoe ze het moet zeggen. Ook niet of het mag. Haeren Seijst valt niet onder Vlorensteijn, dus in die zin is er geen gevaar. Maar Rolf is ook een goede vriend van Florian, Maurits’ vader.

            ‘Het gaat minder nu’, zegt ze maar. ‘Bespreek het liever niet met zijn ouders’.

            ‘Geen probleem, meisje. Je kan alles zeggen als je wilt. Niemand hoort wat van mij’.

            ‘Waarom zou je dat doen?’ Fleur kan een beetje lachen. ‘Je kent me niet eens’.

            ‘Dat weet je toch wel, Fleur?’ Rolf kijkt in zijn spiegels. ‘Of heb ik het verkeerd?’

            Haar hart gaat tekeer. ‘Ik was niet gek’, fluistert ze.

            ‘Nee, Fleur. Dat ben je niet. Maar jij bent met Maurits en ik met Catherine. We kunnen er weinig mee’.

            ‘Ik weet niet meer wat ik ben met Maurits’, zegt Fleur neerslachtig. ‘Het is wel toevallig dat ik jou ineens tegenkom. Of niet?’

            ‘Daar hoef je niets achter te zoeken. Alhoewel, ik ben wel vaker in dat centrum’.

            Fleur knikt bedenkelijk. ‘Rolf, ben je weleens met mama geweest?’

            ‘Nee, Fleur. Je vader is mijn beste vriend, daar begin ik niet aan. Je moeder is een prachtvrouw, maar dat doe ik niet’. Hij lacht. ‘Je durft wel, jongedame’.

            ‘Ik zie je altijd kijken naar haar’.

            ‘Daar blijft het bij, het is moeilijk niet naar Beth Vlorensteijn te kijken’.

            Net als Annabel denkt Fleur. Catherine vindt ze ook een geweldige vrouw. Van Layla heeft ze niet anders dan goede verhalen gehoord. Daarom doet ze niets. Net als Layla niets deed. Hoewel ze graag zou willen. Vanwege Maurits. Annabel. Haar idiote moeder. Al jaren is Rolf een verleiding voor Fleur, maar ze was met Maurits. Ondanks zijn gedrag en de onduidelijkheid in hun relatie, laat ze Rolf niet toe. Ze bedankt hem beleefd voor zijn lift en loopt naar het appartement. Alleen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s