Layla ~ 23 ~ Het moment

Aan de tafel bij de Vlorensteijn merkt Layla heus wel de nieuwsgierigheid, maar ze zegt er weinig over.

            ‘Jullie zeggen toch ook niets over jullie opdrachten?’ Met een brede lach neemt Layla een hap van haar eten. Beth heeft Layla’s favoriete gerecht gemaakt. Spaghetti bolognese. 

            ‘Ja maar we vertellen wel de aard van de zaak, Layla’, zegt Frank. ‘Maar we zijn blij voor je. We zien dat het een mooie opdracht is, waar je voor gevraagd bent’.

            ‘Dat is het. Gelukkig kan ik het combineren met mijn modellenwerk. Ik ga jullie wel missen’. Verdrietig staart Layla naar haar bord. 

            ‘He’. Beth legt haar hand op Layla’s arm. ‘We zijn er altijd voor je, meisje’.

            ‘Nee. Ja. Maar …heb ik eindelijk…dinges…en dan…’ Layla slaakt een zucht. Ze kan de tranen niet helemaal bedwingen.

            ‘Bedoel je familie?’ Vraagt Beth lief. ‘Die is er altijd, Layla’.

            ‘Oké’.

            ‘Ja. Je laat deze opdracht niet gaan, Lay. Dat zijn de Vlorensteijns echt niet waard hoor’. Fleur buigt zich onverstoord over haar bord.

            Als Layla opkijkt ziet ze het geïrriteerde gezicht van Frank. Ze wilt haar lachen inhouden, maar dat lukt haar niet. ‘Nee, dat weet ik ook wel’, giert ze uit. ‘Sorry’, zegt ze snel. ‘Ik ben nerveus en dan ga ik rare dingen zeggen’.

            ‘Oh mooi. Wat is de opdracht, Lay?’

            ‘Dat zeg ik niet’.

            ‘Flauw’.

Na het eten moeten zowel Fleur als Beth naar tennisles. Layla is alleen met Frank in het huis en ze hem op in zijn werkkamer. Ze wilt hem spreken over het appartement. ‘Kan ik mijn kamer wel aanhouden? Ik vind het fijn wel een huis te hebben als ik eh terug kom’.

            ‘Natuurlijk kan dat’. Frank kijkt haar observerend aan. ‘Werk alleen aan je spraak en houding, Layla, als je dergelijke opdrachten hebt. Te veel aarzelingen laten je onzekerheid zien’. Hij gaat nu achterover zitten. ‘Hoe was je tijd in Sevilla?’

            ‘Leuk! Al was het raar zoveel Spaans te spreken’, zegt Layla fronsend.

            ‘Had je daar geen last van?’

            Nu is het Layla die Frank bedachtzaam aankijkt. ‘Wat weet jij, Frank?’

            ‘Ik weet wat dingen’, bekend Frank.

            ‘Zegt hij zonder aarzelingen’. Nu staat Layla op. ‘Je weet dingen?’

            ‘Ja’.

            ‘Zoals mij aanbevelen?’

            Nu krijgt ze geen antwoord en dat zegt haar genoeg. In een opwelling valt ze om zijn hals. Zijn armen gaan om haar heen. ‘Dank je wel, Frank’.

            ‘Dit kan je paspoort naar Vlorensteijn, Layla. Gebruik het goed’. 

Ze voelt zijn gezicht in haar haren. Zelf legt ze haar gezicht in zijn hals. Daarna vinden ze elkaar. Ze denken niet aan Fleur. Of Beth. Alleen de kus. Er is geen aarzeling zoals jaren geleden. Ze weet niet hoe haar volgende jaren gaan zijn. Het enige wat ze weet, is dat ze dit moment met Frank niet wilt missen. Ondanks Vlorensteijn. Ondanks Fleur. Ondanks zijn huwelijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s