Ivy ~ 2 ~ Joost

Ivy was niet snel verdwenen. Mijn gedachten zijn vaak bij haar. Vanaf die ene middag is ze niet meer uit mijn lijf verdwenen. Voor mij was het een vreemde ervaring. Ik zie altijd mooie dames. Ik weet wanneer ze mooi zijn en daar loop ik niet voor weg. Net als mooie auto’s of mooie horloges, geef ik mooie vrouwen aandacht. Maar dan zijn ze gewoon mooi, of lekker. Dat laatste zeg ik niet vaak hardop. Bij haar kon ik het niet zeggen, met al het gezelschap om ons heen. Wel zag ik het direct in haar ogen. Die nieuwsgierigheid. Er ging iets gebeuren die middag. Hoe kon ik niet bevatten. Dat gebeurde geleidelijk aan. Tot ik merkte dat ze over me gesproken had. Over mij. Haar ouders beaamden het. Ze hadden er geen erg in. De anderen ook niet. Mijn vrouw wel. Ik merkte haar verbazing. Meer niet. En ik werd opgewonden, op een manier die me niet vaak overkomt. Niet vanwege haar uiterlijk, natuurlijk was ze mooi. Maar er gebeurde iets. Een gevoel. Chemie. Met haar moest ik niet in een ruimte zijn. Dan kon het snel gaan en ze was nog zo jong. Later in de avond moest ik het wel kwijt natuurlijk. Al mijn passie voor haar. Haar stem klinkt nog in mijn hoofd en haar ogen. Die laten me niet los. Die maken dat ik haar wil pakken. Vast wil pakken. Haar stem maakt dat ik haar altijd wil horen. Haar mooie lichaam wil ik het liefst vasthouden, maar dat gaat niet. Ze blijft voor altijd weg van mij. Het is bizar. Maar ik kan dit uitschakelen. Ik moet wel. Ik heb een huwelijk en twee kinderen. Alleen kijken, beetje plagen, meer mag het niet zijn. Nooit.

Toch verdwijnt ze niet. Zeker niet op de momenten dat ik alleen ben. Op weg naar het werk. Naar het vliegveld. In het vliegtuig, in het hotel. Dan denk ik aan haar. Ik sluit mijn ogen en ik denk aan haar lichaam op mijn schoot. Haar bijzondere borsten tegen mij aan. Ik bel haar niet, ik doe niets van dat alles. Een stap naar haar en de grens is al overschreden. Dat kan ik haar niet aandoen. Mijn vrouw kan het dragen, maar zij niet. Ze is al depressief begreep ik. Verzuipt zich in haar studie, maar het gaat niet goed met haar. Oh mijn lieve mooie dame. Hoe graag wil ik jou troosten. Weet dat ik graag de jouwe wil zijn. Hoe langer de tijd voortduurt, hoe meer ze in me blijft. Ik word ouder, zij wordt ouder. Als we elkaar jaren later treffen, is het er weer. Ik wil haar niet meer in mijn buurt. Nog steeds is ze gevaarlijk. Gevaarlijker nu ze ouder is. Hoe kan onze spanning nog steeds aanwezig zijn? Een blik en het leek alsof we naar elkaar toegetrokken werden. Ik daagde haar weer uit en ze verblikte of verbloosde niet. In haar ogen zag ik alleen maar leegte. Ik kon er niets mee, zelfs niet troosten. Daarom kan ze bij mij niet zijn. Ik kan haar nooit helpen. Ik maak alles erger, ook nu mooie dame. Ook nu.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s